Wraakroepend, dit onderwerp. Dat weet ik best. Telkens een bepaalde vakantieperiode in zicht komt, hoor ik afgunstige stemmen links en rechts weer opduiken.
"Heb jij nu weeral verlof?"
"Werk jij nu eigelijk nog wel 's?"
Ik probeer dan altijd met dezelfde boutade wat weerwerk te bieden: "Ik ben in de vakantie dus eigelijk wel technisch werkloos, he mannen. Ik WIL wel les gaan geven, maar als er geen leerlingen zijn is dat wat lastig he..." Flauw, ik weet het, maar toch berust deze uitspraak ook op een grond van waarheid. Ik hoef al die vakantie niet voortdurend. Ik wil gewoon les geven. Dikwijls genoeg zit ik halverwege de zomervakantie al af te tellen naar 1 september. Als je nog niet volledig vast benoemd bent, stelt dat vakantiegeld niet te veel voor, en moet je tijdens augustus de eindjes aan elkaar kunnen knopen met minder dan de helft van je loon. Eind september krijg je dan het 'gemiste' geld bovenop je normale cheque. Als je geluk hebt, want dikwijls kruipen er bureaucratische addertjes door het gras en kan je directeur je loon voor september gaan voorschieten omdat de overheid haar paperassen niet in orde krijgt. 'Vakantie kost geld' krijgt dan wel plots een andere dimensie. Maar goed, het gaat niet om de centen nu.
De herfstvakantie is een uitzondering op de regel. Half oktober, als de rapportendrukte de kop weer opsteekt, lonkt zij al aan de einder. Op de batterijtjes die opgeladen waren beginnen verklikkerlichtjes aan te geven dat ze plat lopen. Je staat wat korter, reageert al eens wat bruusker op alweer de zoveelste die dezelfde stommiteit uithaalt en na een hele dag lesgeven durf je al wel eens de didactische voorbeelden te vergeten. Het hoge ritme vergt zijn tol. En dan lijkt dat weekje respijt, dat weekje zonder gezeur, tijdschema's, jaarplannen, doelstellingen, stageverslagen, oudercontacten, vakvergaderingen,... een welkome rustpauze.
Ik heb me als jonge beginneling ooit eens laten wijsmaken dat je bioritme zich op den duur aanpast aan het ritme van een schooljaar. Ik sta er nog steeds wat sceptisch tegenover. Al word ik dan uitsluitend ziek tijdens de vakanties. Al heb ik de eerste weken van juli steevast stress-symptomen net omdat er geen stress meer is. En die is naar het schijnt niet te onderschatten. Medische studies toonden aan dat de hartslag van een gezonde veertiger (met dus al de nodige vakkennis en ervaring op zak) van 70 in rust kan klimmen naar een geweldige 130 vijf minuten voor het belsignaal met pieken tot 180 bij het begin van de eigelijke les in het klaslokaal. Op het leseinde is die dan terug afgezwakt naar 80 om dan vijf minuten voor de volgende les weer te pieken. En dat zo tot een uur of vier.
Mensen die ik de vakantie ontzettend gun, zijn de meesters en juffen uit het kleuter- en basisonderwijs. Die zitten potverdorie een hele dag met die lieve monstertjes opgescheept. Van half negen tot vier. Als het soms niet langer is omdat veel ouders de school in de eerste plaats beschouwen als 'babysitdienst van de staat'. Ik kan in het slechtste geval na honderd minuten dezelfde klas geëntertaind te hebben de deur -en dus ook de iets minder lieve monsterkes- achter me dichttrekken en daarmee is de kous af. Een pluim is niet genoeg. Geef die mensen een pauwestaart cadeau. Dat ze fier zijn.
Als ze me zoeken, ik lig ziek in de zetel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten