Net zoals de beaujolais nouveau, de maatjesharing, de zeeuwse mossel en het schotse lamsvlees, is er ook elk schooljaar weer een buslading stagiairs die in ons huis van vertrouwen gedropt worden met de opdracht om eens een paar uurtjes les te komen geven zodat ze later echte lesgevers kunnen worden. Niets vermoedende mentoren zoals ondergetekende krijgen telkens het niet onverdeelde genoegen zo'n een collega-in-opleiding te mogen begeleiden op de eerste schuchtere praktijkpassen der didactiek.
Geweldig.
Meestal heb ik dan een kauwgomvretende, onfris uitziende utopist (waarin ik mezelf zoveel jaren terug in herken) die er net op uit lijkt te zijn lekker te experimenteren om zo toch weer de zoveelste 'vernieuwer van het onderwijs' te worden.
Dit jaar, net als het vorige trouwens, is dat niet het geval. Het zijn allemaal frisse, dartele tieners met hoofden gevuld vol goede intenties. De mannen en vrouwen van morgen zijn verantwoordelijk, nauwgezet, beleefd, ijverig, sociaal, creatief en gevat. Fijn zo. Dat hebben we graag.
Maar u raadt het al. Er zal toch wel iets mis mee zijn? Inderdaad. De studenten van nu hebben het blijkbaar toch enigszins een beetje moeilijk met kritiek. Opbouwende, negatieve kritiek lijkt iets waar ze woest van worden. Blijkbaar verwachten ze van zichzelf plots foutloos en zonder beperkingen te zijn eens de klasdeuren openzwaaien en zij aan de juiste kant van de bureaukes mogen staan. Vreemd. Zélfs ik (let op de ironie) maak op onregelmatige basis fouten. Soms sla ook ik in de meest stresserende momenten een flater van jewelste, waar ik achteraf een half jaar de scherven van op te kuisen heb.
Waar halen ze het in godesnaam vandaan dat wat een mentor zegt over je aanpak en hoe die eventueel te verbeteren zou kunnen zijn meteen ook een aanval is op je hele wezen, je essentie? Alsof ik meteen een identiteitscrisis krijg als mijn collega geschiedenis mij een tip geeft om dit of geen onderwerp aan te snijden. Zou het dan toch misschien zijn dat de genen bepalen of je al dan niet in het onderwijs zal stappen?
Want dan wil ik mee betrokken worden in het genetisch modificatieproces. Mengele spelen in de positieve zin. Anders hebben we straks helemaal geen mentoren meer nodig. Stel je voor dat we daarvan gespaard zouden blijven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten