Hoe zou dat komen?

Deze wilde ik u niet onthouden.

Het gaat tijdens de les Leer- en Leefsleutels over pesten en de gevolgen hiervan voor pester en slachtoffer. Veel meer op het niveau van de leerlingen dan dit uiteraard, maar daar gaat het nu even niet om.

Een pientere leerling uit mijn eigen klas, het beroepsvoorbereidend leerjaar, gooit er plotseling luidkeels tussendoor dat een spichiater zich daar ook mee bezighoudt.

Gegrinnik.

Ik sus de betweterige lachers, glimlach goedmoedig naar de grijnzende ijverige leerling en verbeter.

"Maar dat zei ik toch? Ne spichiater."

Gegrinnik wordt gebulder.

Een vermanende blik en een korte roep tot de orde later probeer ik het nog eens.

Vol concentratie, zweetdruppels nog net niet parelend, krijgt hij het na twee, drie keer proberen toch juist over de lippen.

Een schouderklopje en een kort applaus van de klas.
Maar wat wou hij nu eigenlijk zeggen?

"Awel dus die spich... psyzji... spizji ... psychiater ..."
Mijn mondhoeken trillen. Lachsalvo's worden met loutere wilskracht terug naar de buik gedwongen om daar een stille dood te sterven.

De leerling grijpt zijn moment de gloire en doet er nog een schepje bovenop. De klas gaat plat over de bank. Ook mijn stalen zelfbeheersing krijgt een deuk. Die les wordt er niet zo heel erg veel vruchtbaar werk meer geleverd.

Donderdagochtend, eerste lesuur, diezelfde klas stapt het lokaal binnen. Onze bewust vriend komt breed grijnzend naar me toe.

"Meneer, 'k heb gisteren de hele namiddag geoefend. Psychiater. Ziet ge. Psychiater. Vanzelf, meneer. Psychiater, psychiater, psychiater. Ik heb dat duizenden keren luidop zitten zeggen. Ons moeder werd er zot van..."