Deze week is het één en al bedrijvigheid op 't werk. Klasseraden die, na het eerste rapport, een licht moeten werpen op wat voor vlees de verschillende titularissen in de kuip hebben. Taak ook voor de interne pedagogische begeleider (IPB'er zijnde moi) om zoveel mogelijk achtergrondinformatie te verzamelen die het beeld van leerlingen Zus en Zo bij kunnen stellen: thuissituatie, psycho-, socio-, medische of emotionele problemen, studiekeuze, het advies van de klasseraad van vorig jaar, rapporten doorpluizen ... Veel te doen, maar wel plezant.
Aangezien er geen uren voorzien zijn in de lesopdrachten wordt er vooral 's avonds na 16u vergaderd. Elk jaar zijn er wel wat kerels en meiskes die al een hele problematische jeugd achter de rug hebben, die uiteraard ook qua gedrag zijn sporen nalaat. Dan worden er door verschillende leerkrachten in het begin van het schooljaar al wel eens straffe uitspraken gedaan: "die komt er bij mij niet meer in... we zijn nog maar september en er is al niks meer mee aan te vangen..." is zo een schoolvoorbeeld. (excusez-moi le pun)
Wanneer dan een begeleidende klasseraad (niet hetzelfde als een delibererende) met meerderheid besluit om, omwille van stappen die door het Comité Bijzondere Jeugdzorg genomen worden op dit eigenste moment, niet over te gaan tot extra sanctionering -en dus extra druk op de ketel- wordt er door één oude rot in het vak halsstarrig vastgehouden aan de repressieve en agressieve methode. Na LANG palaveren, waarbij de meerderheid (iedereen min één) zich de moeite troost om de andere niet te overtuigen maar uit te nodigen tot een "debat ten gronde", blaast de oudste rot van 't vak het hele zaakje op door de klasseraad voortijdig en met slaande deuren te verlaten.
Blâm.
Saluu en de kost.
Foert.
Aan de directie en de IPB'er dus om de rest terug te kalmeren, van hun misplaatste schuldgevoel te ontdoen en de hele affaire grondig en luidruchtig te relativeren. Op zich geen probleem, de klasseraad heeft dan wel wat langer geduurd, maar soit, er is toch goed doorgebabbeld, en met steeds het belang van de leerling in kwestie als invloedrijkste gespreksmotivator.
Een luide schaterlach ontsnapte me helaas toen vanochtend bleek dat de oude rot zich vandaag 'ziek' gemeld had. Het duivelke in mij riep meteen om een controle-arts. Ik wil plotseling niet meer richting pensioengerechtigde leeftijd. Ik blijf liever wat last hebben van mijn Peter Pan-syndroom nu dan dat ik als zestiger terug de driejarige koppigaard wordt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten